Mijn verleden werd mijn missie

Biografie: Mijn leven was een aaneenschakeling van gebeurtenissen, dat ik ze ooit nog zou gebruiken in mijn eigen bedrijf, wie had dat ooit kunnen bedenken. Vele banen als adviseur heb ik mogen bekleden, de ene keer als beroepsopleidingen adviseur, dan als Recruiter of intercedent en ooit regelde ik uitvaarten voor mensen, die terminaal waren. Wat ik ook deed, het werd een succes en werkte met mijn hart vol passie, tot een burn-out, ik nam de tijd voor mijn herstel en net op het moment, kreeg ik een leuke parttime baan aangeboden.Van lieverlee kwam ik weer dichter bij mijzelf en ging studeren, immers werkte ik parttime en die kans zou ik niet snel meer krijgen. 

In 2011 begon ik met mijn eerste studie: Orthomoleculair Suppletie adviseur, daarna voedingsdeskundige en toen chakra en aura healing, vervolgcursussen, haal ervaring uit eigen begeleiding en onderzoeken, lees veel boeken om de ontwikkelingen in mijn vak, goed te blijven volgen, daarnaast heb ik een studie time management gevolgd, evenals mijn cursus chronisch medicijngebruik en de darm. Tot begin 2018 was er nog parttime baan naast mijn bedrijf, maar per 20 februari 2018 kwam daar een einde aan en heb ontslag genomen bij mijn werkgever en volledig zelfstandig verder gegaan als ondernemer. 

Mijn hele leven ben ik verbonden met de natuur, vroeger bouwde ik hutten met mijn broers en zusje, klom in bomen, redde dieren en nam ze ziek mee naar huis om ze weer op te lappen, datzelfde leerde ik mijn zoon, die inmiddels 33 jaar is. Overtuigd dat alles met een reden op ons pad komt en dat als we afscheid nemen, spiritueel gezien altijd in contact blijven met onze dierbaren, via Aartsengelen en totemdieren, die een gids voor je worden en je beschermen. 

Geïnspireerd door mijn vaders groentetuin. Zo werd ik al heel jong geïnspireerd door mijn vader, die een eigen groentetuin had en zie mijn vader nog staan, hij rooide de wortels en dan kreeg je er altijd eentje, de aarde werd er door een doek af gedaan en je at hem dan zo op. Als er rundvlees was, dan sneed mijn vader er een stuk vet af en dat kregen we als kind en in de wintermaanden altijd een eetlepel levertraan. 

Mijn leven, het is mij niet gegeven, moest er voor vechten en dat gaf mij veel stof tot nadenken. Mijn interesse was vooral het het hoofd (ons brein), angst en agressie, geluk en genegenheid, houden van of kwaad zijn op, hoe diverse klachten aan dat hoofd ontstonden en hoe je ze positief kon beïnvloeden. Diverse boeken over angst, agressie en over de dood, las ik en onderzocht vele mogelijkheden, waarom mensen opeens heel anders konden reageren. Als je mij vraagt, waarom ik dat interessant vond…. Dat was iets wat mij altijd boeide en zou nu zeggen: was gewoon mijn pad.

Het is zo belangrijk om geloofd en gehoord te worden Op mijn elfde werd werd er bij mij cysten uit mijn eileider en eierstok gehaald, het was geen spaarzame operatie, want aan één kant werd en een eileider en een eierstok weggehaald. Rond mijn 18e verjaardag, kwamen er ook cysten op de andere eierstok en met 8 weken verplichte rust en medicatie vetrokken de cysten. Het slechte nieuws: ik zou volgens de artsen geen kinderen meer kunnen krijgen, maar dat liep toch anders. Tijdens mijn dertigste diende de pre-menopauze zich aan, tenminste dat voelde ik zo. Weet je, op zich niet zo erg, maar je zit in de bloei van je leven op je 30este levensjaar, je behoord op die leeftijd vol in het leven te staan, goed te slapen, vol energie en te genieten van je kind, privé, werk en alles wat daarbij hoort, maar bij mij was alles anders. Door meerdere artsen werd dit niet geloofd en lied een dossier opvragen bij het ziekenhuis in Assen, waar ik in 1977 werd geopereerd, ook van deze informatie, werd geen gebruik gemaakt. Heel toevallig dat ik op een dag met een jonge dame van rond de 28 sprak van wat mij was overkomen, toen ze zei: Ik heb dezelfde operatie gehad als jij en ben gelijk gewaarschuwd dat een vervroegde overgang zich aan zou dienen. 

Tijdens een logeerpartijtje ging een meisje van mijn leeftijd op mijn buik zitten, het was een speels stoeipartijtje en we waren allebei misschien net 16. Mijn maag was vol, ik vergeet het nooit meer en hoorde een plof. Een week moest ik overgeven en kon niets eten. Naar de huisarts met de klachten van de maag, de huisarts, heeft er geen aandacht aan geschonken, nog niet eens een onderzoek, met alle gevolgen van dien op latere leeftijd, (ik ben nog boos als ik het typ). Daarbij wil ik ook mensen die na een ongeluk of sport, last van hun maag krijgen, dringend verzoeken, dit aan de arts te vermelden. 

Wetende dat ik geen kinderen kon krijgen, vroeg ik om hulp en dat werd gehoord. Op mijn 22e werd ik zwanger van een jongen. Tijdens mijn zwangerschap, kwam de pijn in maag terug, niet beseffende dat daar een gevaar was voor mij en de baby. Mijn lichaam zette met 7,5 maanden zwangerschap, de weeën in om het kindje en mij te redden, door de druk van de baarmoeder op de maag, had dit gevolgen voor de wonden die tijdens mijn 16e waren ontstaan door een stoeipartijtje. Het lichaam is een bijzonder iets. In het ziekenhuis spuugde ik bloed en weer werd niet in mijn dossier gekeken, het zou wel wat schraapsel zijn.

Na enkele maanden, kon ik niet meer eten, had pijn, maar mijn kindje was het enige wat mij nog overeind hield. In deze tijd kwam ik wekelijks bij een huisarts, die volhield dat het tussen mijn oren zat. Na een poosje kon ik niet meer drinken en ging overgeven, eerst was dit vocht, maar al snel gevolgd door bloed en gal. Door ik zo verzwakt was, kwam de de dienstdoende huisarts, nu bij mij thuis, ook die deed niets, het enige wat ik kreeg, was begrip, de woorden hoor ik nog: mevrouw ik kan begrijpen, dat als u zo verzwakt bent, liever dood zou zijn. Als ik niet had gebeld met een maatschappelijk werkster, die een dag later bij mij kwam en mij het advies gaf gelijk te bellen naar een arts en haar naam te noemen, toen kon er wel direct een onderzoek gestart worden, het bleken drie open maagzweren. Die zelfde hulp, als de maatschappelijk werkster, die ik in mijn vak, nu vaak nu voor anderen ben.

In 2010 werd ik geboeid door de candida albicans, een schimmelinfectie, die kan ontstaan door extreme vermoeidheid. Midden 2012 begon ik met mijn eerste schimmelnagelbehandeling in mijn praktijk. De sterke uitspraak van president Obama, boeide mij in die tijd: Yes-We-Can, het hield mij krachtig. Tot ik op een dag dacht: All be Can en dat vertaalde naar alles kan. Toen ontstond de naam. Candida Albicans, werd Albican. Zo had ik een stukje van de naam, waar het ooit mee begon verweven met het feit, dat alles kan in het leven en dat je vooral nooit op moet geven.

Door alles wat ik mee maakte, gaf mijn leven mij handvatten, twintig jaar geleden schreef ik mijn eerste korte gedichten, daarna volgende er nog veel meer. Het was even stil, in 2011 pakte ik het schrijven weer op en kun je hieronder een bezoekje brengen aan de gedichten die ik schrijf. Ze gaan over het leven, niet alleen over die van mij alleen meer, maar schrijf over alles wat ik mee maak, zo ook over wat mij te binnen schiet, bij een ander zijn of haar pijn en verdriet

Chakra balans en innerlijke rust

Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren, heeft nog nooit een roos in bloei zien staan. Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren die heeft nog nooit de zon zien ondergaan. Wie zegt dat er geen wonderen gebeuren die heeft nog nooit gezien hoe sterk je werkelijk kan zijn.