Mijn verleden werd mijn missie

Biografie: Mijn leven was een aaneenschakeling van gebeurtenissen, dat ik ze ooit nog zou gebruiken in mijn eigen bedrijf, wie had dat ooit kunnen bedenken. Vele banen als adviseur heb ik mogen bekleden, de ene keer als beroepsopleidingen adviseur, dan als Recruiter of intercedent en ooit regelde ik uitvaarten voor mensen, die terminaal waren. Wat er ook op mijn pad kwam, het werd een succes en werkte met mijn hart vol passie en ontmoette zoveel liefdevolle mensen in bijzondere situaties, tot een burn-out, ik nam de tijd voor mijn herstel en net op het moment, kreeg ik een leuke parttime baan aangeboden. Van lieverlee kwam ik weer dichter bij mijzelf en ging studeren, immers werkte ik parttime en die kans, zou niet snel meer voorbij komen.

Mijn verleden, mijn missie

De bouwstenen van het leven

Mijn naam is Alie Vos-Doller, geboren 12-02-1966 Waterman – paard. Mijn ascendanten zijn Leeuw – Aap. In mijn leven heb ik bewondering voor alles wat leeft of heeft geleefd. In mijn praktijk maak ik gebruik van mijn aangeboren kwaliteiten en werk het meest als spiritueel coach. Denk aan aartsengelen, totemdieren, chakra’s en aura’s, combi astrologie. Het belangrijkste in het geheel, blijft het onderzoek en werk als Orthomoleculair Therapeut en Voedingsdeskundige. Het is belangrijk om het leven in zijn geheel te bekijken, waarin werk, privé en hobby’s ook belangrijk zijn, te weten, dat geen mens hetzelfde is.

Mijn studies met betrekking tot de gezondheid

In 2011 begon ik met mijn eerste studie,  Orthomoleculair therapeut, na het behalen van mijn diploma, volgde de opleiding voedingsdeskundige en in 2017 slaagde ik voor chakra en aura healing.  Haal ervaringen uit  begeleiding, onderzoek en analyse, lees veel boeken en volg cursussen om de ontwikkelingen in mijn vak, goed te blijven volgen, daarnaast heb ik een studie time management gevolgd, evenals mijn cursus chronisch medicijngebruik en de darm.

Hoe interesse ontstond, in de natuurgeneeswijze

Mijn hele leven ben ik verbonden met de natuur, vroeger bouwde ik hutten met mijn broers en zusje, klom in bomen, redde dieren en nam ze ziek mee naar huis om ze weer op te lappen, datzelfde leerde ik mijn zoon, die inmiddels 33 jaar is. Overtuigd dat alles met een reden op ons pad komt en dat als we afscheid nemen, spiritueel gezien altijd in contact blijven met onze dierbaren, via Aartsengelen en totemdieren, die een gids voor ons worden en  bescherming bieden.

Geïnspireerd door mijn vaders groentetuin

Zo werd ik al heel jong geïnspireerd door mijn vader, die een eigen groentetuin had en zie mijn vader nog staan, hij rooide de wortels en dan kreeg je er altijd eentje, de aarde werd er door een doek af gedaan en je at hem dan zo op. Als er rundvlees was, dan sneed mijn vader er een stuk vet af en dat kregen we als kind en in de wintermaanden altijd een eetlepel levertraan.

Mijn interesse was vooral het het hoofd (ons brein), angst en agressie, geluk en genegenheid, houden van of kwaad zijn op, hoe diverse klachten aan dat hoofd ontstonden en hoe je ze positief kon beïnvloeden. Diverse boeken over angst, agressie en over de dood, las ik en onderzocht vele mogelijkheden, waarom mensen opeens heel anders konden reageren. Als je mij vraagt, waarom ik dat interessant vond. Dat was iets wat mij altijd boeide en zou nu zeggen, was gewoon mijn pad, mijn missie. Ik zou mensen gaan helpen om van het verleden bouwstenen te gaan maken en ze handvaten geven om ook een missie hier op aarde te vervullen.

Het is zo belangrijk om geloofd en gehoord te worden

Op mijn elfde werd werd er bij mij cysten uit mijn eileider en eierstok gehaald, het was geen spaarzame operatie, want aan één kant werd en een eileider en een eierstok weggehaald. Rond mijn 18e verjaardag, kwamen er ook cysten op de andere eierstok en met 8 weken verplichte rust en medicatie vetrokken de cysten. Het slechte nieuws: ik zou volgens de artsen geen kinderen meer kunnen krijgen, maar dat liep toch anders. Tijdens mijn dertigste diende de pre-menopauze zich aan, tenminste dat voelde ik zo. Weet je, op zich niet zo erg, maar je zit in de bloei van je leven op je 30este levensjaar, je behoord op die leeftijd vol in het leven te staan, goed te slapen, vol energie en te genieten van je kind, privé, werk en alles wat daarbij hoort, maar bij mij was alles anders.

Medische dossiers, ze waren er wel, geen arts die er in keek

Door meerdere artsen werd dit niet geloofd en lied een dossier opvragen bij het ziekenhuis in Assen, waar ik in 1977 werd geopereerd, ook van deze informatie, werd geen gebruik gemaakt. Heel toevallig dat ik op een dag met een jonge dame van rond de 28 sprak van wat mij was overkomen, toen ze zei: Ik heb dezelfde operatie gehad als jij en ben gelijk gewaarschuwd dat een vervroegde overgang zich aan zou dienen.

Een stoei partijtje met een huisgenoot, werd mij bijna noodlottig

Tijdens een logeerpartijtje ging een groter meisje van mijn leeftijd op mijn buik zitten, het was een speels stoeipartijtje en we waren allebei misschien net 16. Mijn maag was vol, het gebeurde net rond etenstijd, ik vergeet het nooit meer en hoorde een plof. Een week moest ik overgeven en kon niets eten en ging naar de huisarts met de klachten van de maag.

Een harde klap in de maagstreek kan ernstige gevolgen hebben en het slijmvlies kan beschadigen

Als er een afspraak gepland is, dan zouden klachten snel verdwenen zijn, maar net als de voorgaande situatie, de huisarts, heeft er geen aandacht aan geschonken, nog niet eens een onderzoek, met alle gevolgen van dien op latere leeftijd, (ik ben nog boos als ik het typ). Daarbij wil ik ook mensen die na een ongeluk of sport een harde bal of voorwerp in de maagstreek krijgen waarschuwen, last van hun maag krijgen, dringend verzoeken, dit aan de arts te vermelden.

Een wonder gebeurde en werd toch zwanger

Wetende dat ik geen kinderen kon krijgen, vroeg ik om hulp en dat werd gehoord. Op mijn 22e werd ik zwanger van een jongen. Tijdens mijn zwangerschap, kwam de pijn in maag terug, niet beseffende dat daar een gevaar was voor mij en de baby. Mijn lichaam zette met 7,5 maanden zwangerschap, de weeën in om het kindje en mij te redden, door de druk van de baarmoeder op de maag, had dit gevolgen voor de wonden die tijdens mijn 16e waren ontstaan door een stoeipartijtje. Het lichaam is een bijzonder iets. In het ziekenhuis spuugde ik bloed en weer werd niet in mijn dossier gekeken, het zou wel wat schraapsel zijn.

BabyBaby

Zo blij met mijn kindje, niet wetende van het gevaar in mijn maagwand

Na enkele maanden, kon ik niet meer eten, had pijn, maar mijn kindje was het enige wat mij nog overeind hield. In deze tijd kwam ik wekelijks bij een huisarts, die volhield dat het tussen mijn oren zat. Na een poosje kon ik niet meer drinken en ging overgeven, eerst was dit vocht, maar al snel gevolgd door bloed en gal. Door ik zo verzwakt was, kwam de de dienstdoende huisarts, nu bij mij thuis, ook die deed niets, het enige wat ik kreeg, was begrip, de woorden hoor ik nog: mevrouw ik kan begrijpen, dat als u zo verzwakt bent, liever dood zou zijn.

Als ik niet had gebeld met een maatschappelijk werkster, die een dag later bij mij kwam en mij het advies gaf gelijk te bellen naar een arts en haar naam te noemen, was er zeer zeker een engel op mijn pad gekomen, toen kon er wel direct een onderzoek gestart worden. Het bleken drie open maagzweren. Diezelfde hulp die ik toen kreeg van maatschappelijk werkster, geef ik doormiddel van consulten aan anderen.

Hoe de naam Albican van mijn bedrijf ontstond

In 2010 werd ik geboeid door de candida albicans, een schimmelinfectie, die kan ontstaan door extreme vermoeidheid. Midden 2012 begon ik met mijn eerste schimmelnagelbehandeling in mijn praktijk. De sterke uitspraak van president Obama, boeide mij in die tijd: Yes-We-Can, het hield mij krachtig. Tot ik op een dag dacht: All be Can en dat vertaalde naar alles kan. Toen ontstond de naam. Candida Albicans, werd Albican. Zo had ik een stukje van de naam, waar het ooit mee begon verweven met het feit, dat alles kan in het leven en dat je vooral nooit op moet geven.

Mijn Gedichten, ze gaan over het leven

Door alles wat ik mee maakte, gaf mijn leven mij handvatten, twintig jaar geleden schreef ik mijn eerste korte gedichten, daarna volgende er nog veel meer. Het was even stil, in 2011 pakte ik het schrijven weer op en kun je hiernaast vinden jullie mijn YouTube kanaal. Mijn inspiratie haal ik uit over het leven, niet alleen over die van mij, maar schrijf over alles wat ik mee maak, zo ook over wat mij te binnen schiet, bij een ander zijn of haar pijn en verdriet, met mijn creatieve skills produceer ik ook mijn eigen verfilmingen van mijn gedichten.

Hoog gevoelige mensen hebben vaak creatieve banen of ongebruikelijke beroepen die soms zelf gecreëerd zijn, zoals ik dat deed met Albican en Balans-lifestyle. Door hun voelsprieten te gebruiken, weten ze vaak wat er moet gebeuren. Misschien is het daarom dat een Hoog gevoelige mensen, vaak buiten de bestaande paden durven te treden. Er is veel moed en zelfvertrouwen voor nodig om de stap te nemen om volledig jezelf te zijn. Want niet-hoog gevoelige mensen begrijpen hun gevoelige collega’s, vrienden of familie niet altijd. Daar ligt dan ook wel eens een hindernis, maar die ben ik wel gepasseerd.